කරුණාවන්ත කපුටා

කරුණාවන්ත කපුටා

ඈත අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජ කළ බ්‍රහ්මදත්ත රජ සමයේ, එකල ශ්‍රාවස්තියේ සිරිවඩ්ඪන නම් සිටුවරයෙක් විය. ඔහු ධර්මිෂ්ඨ, ගුණවත්, දයානුකම්පාවෙන් පිරිපුන් පුද්ගලයෙකි. ඔහු සැමවිටම අසරණයන්ට, දුප්පත් අයට පිහිට විය. ඔහුට දරුවන් නැති දුකක් තිබූ අතර, ඔහු සැමවිටම සිතුවේ තම ධනය, ගුණධර්ම අනාගත පරපුරට උරුම කර දිය යුතු බවයි. සිරිවඩ්ඪන සිටුතුමාගේ භාර්යාවද ඉතා ගුණවත්, සැමියාට ළැදි ස්ත්‍රියක වූවාය. ඇයද සැමියාගේ ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රියාවන්ට අනුබල දුන්නාය. ඔවුන්ගේ ජීවිතය බොහෝ සෙයින් සාමකාමී, සතුටින් ගෙවී ගියේය.

එක් දිනක්, සිරිවඩ්ඪන සිටුතුමා උදෑසන අනුසස්ව මහා බෝසතාණන් වහන්සේගේ පෙර ජීවිතයක් වූ කපුටෙකුගේ කතාවක් සිහිපත් කළේය. එකල, බෝසතාණන් වහන්සේ කුඩා, දුර්වල කපුටෙකු ලෙස උපත ලැබූහ. ඔහුට දෙමවුපියන් සිටියේ නැත. ඔහුට කූඩුවක් හෝ ආහාර සොයා ගැනීමට හෝ හැකියාවක් තිබුණේ නැත. ඔහු ඉතා දුර්වලව, කුසගින්නෙන් පෙළෙමින්, තනිවම ජීවත් විය. ඔහුට කන්නට කිසිවක් සොයාගත නොහැකි විය. ඔහුගේ ඇට සැකිල්ල පිටතට පෙනුණි. ඔහුගේ පියාපත් බිමට ඇද වැටුනේය. ඔහුට පියාඹන්නට හැකියාවක්ද තිබුණේ නැත.

දිනක්, බෝසතාණන් වහන්සේ කපුටෙකු ලෙස, ඉතා දුකින්, කුසගින්නෙන් පෙළෙමින් සිටින විට, ඔහුට දුරක සිට ගස් අතුවල තබා ආහාර අනුභව කරන බොහෝ කපුටන් පිරිසක් දැකගත හැකි විය. ඔවුන් ඉතා සතුටින්, සෙල්ලම් කරමින්, කෑගසමින් ආහාර බෙදා ගනිමින් සිටියහ. කුඩා කපුටාට ඔවුන් දැකීමෙන් දුක වැඩි විය. ඔහුට දැනුනේ තමා කොතරම් තනිව, අසරණව සිටිනවාද කියාය. ඔහුට කිසිවෙකුත් නැත, කිසිවක් නැත.

එවිට, ඔහු දුටුවේ, එම කපුටන් අනුභව කරන අතර, එක් කපුටෙක්, ඉතා විශාල, ශක්තිමත් කපුටෙක්, තවත් කුඩා, දුර්වල කපුටෙකුට ආහාර ලබා දෙන ආකාරයයි. එම විශාල කපුටා, බොහෝ විට එම කුඩා කපුටාගේ සහෝදරයා විය යුතුය. ඔහු එම කුඩා කපුටාට තම ආහාරයෙන් කොටසක් ලබා දුන්නේය. කුඩා කපුටා සතුටින් ආහාර ගත්තේය. ඔහුට දැනුනේ යම්කිසි සෙනෙහසක්, කරුණාවක් ලැබෙනවාද කියාය.

බෝසතාණන් වහන්සේ කපුටෙකු ලෙස, මෙම දර්ශනය දුටු විට, ඔහුට මහත් සතුටක් ඇති විය. ඔහුට දැනුනේ, ලෝකයේ තවමත් කරුණාව, දයාව තිබෙන බවයි. ඔහුට දැනුනේ, තමා තනිව සිටියද, යම්කිසි දවසක තමාටද පිහිටක් ලැබෙනු ඇත කියාය. ඔහුට මහත් ධෛර්යයක් ලැබුණි. ඔහු නැවතත් ආහාර සොයා යාමට උත්සාහ කළේය. ඔහුට ටිකක් පියාඹන්නට හැකි විය. ඔහුට කුඩා පණුවෙකු සොයාගත හැකි විය. ඔහු එය ගෙන ගොස්, තමාටම අනුභව කළේය. එය ඔහුට මහත් සතුටක්, සැනසීමක් විය.

බෝසතාණන් වහන්සේ කපුටෙකු ලෙස, දිනෙන් දින, ඔහුට ආහාර සොයා ගැනීමේ හැකියාව වැඩි විය. ඔහුට වඩා හොඳින් පියාඹන්නට හැකි විය. ඔහුට වඩා ශක්තිමත් විය. ඔහු තවමත් තනිව සිටියේය. නමුත් ඔහු කිසි විටෙකත් බලාපොරොත්තු අත්හැරියේ නැත. ඔහු සැමවිටම සිතුවේ, යම්කිසි දවසක ඔහුටද මිතුරන්, පවුලක් ලැබෙනු ඇත කියාය.

එක් දිනක්, ඔහුට ඉතා කුසගින්නෙන් පෙළෙන, තුවාල වූ කුඩා කුරුල්ලෙකු හමු විය. එම කුරුල්ලාට පියාඹන්නට බැරි විය. ඔහුට කන්නට කිසිවක් තිබුණේ නැත. බෝසතාණන් වහන්සේ කපුටෙකු ලෙස, ඔහුට දැනුනේ මහත් දුකක්, අනුකම්පාවක්. ඔහුට දැනුනේ, තමාගේම දුක්ඛිත තත්වය සිහිපත් වනවා වාගේය. ඔහුට දැනුනේ, ඔහුටද අනුකම්පා කරනු ලැබූ ආකාරයයි.

බෝසතාණන් වහන්සේ, කුරුල්ලාට උදව් කිරීමට තීරණය කළේය. ඔහු තම ගමන නතර කළේය. ඔහු කුරුල්ලා අසලම වාඩි විය. ඔහුට ආහාර සොයා දීමට උත්සාහ කළේය. ඔහුට ජලය සොයා දීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු කුරුල්ලාට සුවපත් වන තුරු රැක බලා ගත්තේය. ඔහුට කිසිම දෙයක් ගැන සිතුවේ නැත. ඔහුට දැනුනේ, කුරුල්ලාගේ දුක, ඔහුගේ දුක ලෙසයි.

දින ගණනක්, බෝසතාණන් වහන්සේ කුරුල්ලාට සේවය කළේය. ඔහුට ආහාර සොයා ගැනීමට නොහැකි වූ දිනවල, ඔහු තම කුසගින්න ඉවසා සිටියේය. ඔහුට ජලය නොලැබුණු දිනවල, ඔහු පිපාසය ඉවසා සිටියේය. ඔහුට දැනුනේ, කුරුල්ලා සුවපත් වනවා දකින විට, ඔහුට මහත් සතුටක්, තෘප්තියක් දැනුණි.

අවසානයේ, කුරුල්ලා සුවපත් විය. ඔහුට නැවතත් පියාඹන්නට හැකි විය. ඔහු බෝසතාණන් වහන්සේට ස්තූති කළේය. ඔහුට මහත් සතුටක්, කෘතඥතාවක් දැනුණි. ඔහු බෝසතාණන් වහන්සේට පැවසුවේ, "ඔබගේ කරුණාව, දයාව නිසා මට අද ජීවත් වීමට හැකි විය. මම ඔබ අමතක නොකරමි."

බෝසතාණන් වහන්සේ, කුරුල්ලාට ස්තූති කළේය. ඔහුට දැනුනේ, ඔහුට මහත් සතුටක්, තෘප්තියක් දැනුණි. ඔහුට දැනුනේ, ඔහුටද යම්කිසි දවසක කරුණාව, දයාව ලැබෙනු ඇත කියාය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, මෙම කතාව සිරිවඩ්ඪන සිටුතුමාට පැවසූ පසු, සිටුතුමාට මහත් සතුටක්, ආශ්වාදයක් දැනුණි. ඔහුට දැනුනේ, බෝසතාණන් වහන්සේගේ කරුණාව, දයාව, ධෛර්යය, ඔහුටද ආදර්ශයක් බවයි. ඔහුට දැනුනේ, තමාද මෙම ගුණධර්මයන් අනුගමනය කළ යුතු බවයි.

සිරිවඩ්ඪන සිටුතුමා, බෝසතාණන් වහන්සේ කපුටෙකු ලෙස, අසරණ කුරුල්ලාට උදව් කළ ආකාරය සිහිපත් කරමින්, තමාගේ ධනය, ගුණධර්මයන් අනාගත පරපුරට උරුම කර දීමට තීරණය කළේය. ඔහු ධර්මිෂ්ඨ, ගුණවත්, දයානුකම්පාවෙන් පිරිපුන් දරුවෙකු පිළිගැනීමට සූදානම් විය.

කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, සිරිවඩ්ඪන සිටුතුමාගේ භාර්යාව ගැබ් ගත්තාය. ඇය ඉතා ගුණවත්, ධර්මිෂ්ඨ දරුවෙකු බිහි කළාය. එම දරුවා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ පෙර ජීවිතයක් වූ, අනාගතයේදී ශ්‍රාවස්තියේ රජ වන පුරුෂයෙකු විය.

සිටුතුමා, තම පුතාට "ධර්මපාල" යන නම තැබුවේය. ධර්මපාල කුමරු, ඉතා ධර්මිෂ්ඨ, ගුණවත්, දයානුකම්පාවෙන් පිරිපුන් විය. ඔහු තම පියාගේ අඩි පාරේ ගමන් කළේය. ඔහු සැමවිටම අසරණයන්ට, දුප්පත් අයට පිහිට විය. ඔහු සැමවිටම ධර්මය අනුගමනය කළේය.

සිරිවඩ්ඪන සිටුතුමා, තම පුතාගේ ගුණධර්මයන් දකින විට, ඔහුට මහත් සතුටක්, තෘප්තියක් දැනුණි. ඔහුට දැනුනේ, ඔහුගේ ජීවිතය සාර්ථක වූ බවයි. ඔහුට දැනුනේ, ඔහුගේ ධනය, ගුණධර්මයන් නිසි තැනට උරුම වූ බවයි.

බෝසතාණන් වහන්සේ කපුටෙකු ලෙස, දුර්වල, අසරණ කුරුල්ලාට උපකාර කළ ආකාරය, සිරිවඩ්ඪන සිටුතුමාට, ධර්මපාල කුමරුට, අප සැමටම මහත් ආදර්ශයක් ලබා දුන්නේය. එය අපට උගන්වන්නේ, අපගේ ජීවිතයේදී, අපට හැකි සෑම විටම, අසරණයන්ට, දුප්පත් අයට උපකාර කළ යුතු බවයි. අප සැමවිටම කරුණාව, දයාව, ධෛර්යය, ධර්මය අනුගමනය කළ යුතු බවයි.

කරුණාවන්ත කපුටාගේ කතාවෙන් අපට උගන්වන පාඩම නම්, කරුණාව, දයාව, ධෛර්යය, ධර්මය අපගේ ජීවිතයේ අත්‍යවශ්‍ය ගුණධර්මයන් බවයි.

බෝසතාණන් වහන්සේ මෙම කතාවේදී කරුණාව, දයාව, ධෛර්යය, ධර්මය යන බාරමයම බුද්ධත්වයට පත් වීම සඳහා පාරමී ධර්මයන් ලෙස පෝෂණය කළහ.